Working within health & care

Υγεία και πρόνοια στην Ελλάδα

Ο τομέας της υγείας και πρόνοιας αποτελείται από νοσοκομεία, ιδιωτικές κλινικές και διάφορες δραστηριότητες υγείας και πρόνοιας. Αντιπροσωπεύει ένα ευρύ φάσμα οργανισμών στον δημόσιο, ιδιωτικό και εθελοντικό τομέα. Οι δυνατότητες σε αυτόν τον τομέα επηρεάζονται κυρίως από εθνικές κυβερνητικές πολιτικές, εξελίξεις στην παροχή υγείας και πρόνοιας, την τεχνολογία, αλλά και από δημογραφικές αλλαγές.
Στην Ελλάδα, οι υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας παρέχονται από το κράτος πρόνοιας, σύμφωνα με την επαγγελματική κατάσταση και την κοινωνική ασφάλιση του καθενός. Τα χαρακτηριστικά αυτού του τομέα επηρεάζουν τις σχέσεις με τα θεματικά πεδία της μετανάστευσης, της εργασίας και της υγείας. Παρ' όλου που η Ελλάδα συντάσσεται με τη σχετική ευρωπαϊκή νομοθεσία, είναι δύσκολο να εντοπιστεί μία πολιτική προς τους μετανάστες αναφορικά με τα επαγγέλματα υγείας και πρόνοιας. Ένας αλλοδαπός που επιθυμεί να ασκήσει ένα ιατρικό ή παραϊατρικό επάγγελμα στην Ελλάδα, είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διαδικασία η οποία περιλαμβάνει την ακαδημαϊκή καθώς και την επαγγελματική πιστοποίηση, την εγγραφή του σε ένα σχετικό επιστημονικό σύλλογο και την απόκτηση άδειας εργασίας. Εκτός αυτού, οι κάτοικοι κρατών που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιτρέπεται να εργαστούν στο δημόσιο τομέα της υγείας και πρόνοιας.
Ωστόσο, φαίνεται ότι τελευταία ο τομέας της υγείας και πρόνοιας παρέχει ένα σημείο εισόδου στην αγορά εργασίας για πολλούς μετανάστες, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Η μεταναστευτική εργασία έρχεται να ικανοποιήσει τις πιο επιτακτικές ανάγκες της κατώτερης απόληξης του νοσηλευτικού τομέα πρόνοιας στον οποίο και αποκτούν πρόσβαση.
Οι γυναίκες μετανάστριες παρέχουν μία έτοιμη πηγή νοσηλευτικού προσωπικού, συμπληρώνοντας και στρωματοποιώντας την τοπική αγορά εργασίας και, επίσης, συνεισφέροντας ουσιαστικά και ενισχύοντας αυτά τα τμήματα του τομέα υγείας και πρόνοιας. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας του γεγονότος ότι το κράτος πρόνοιας και η ευρύτερη ανεπίσημη οικονομία έχουν οδηγήσει στη δημιουργία της ζήτησης αυτού του «νέου τύπου νοσοκόμων» (αλλιώς καλούμενες «οιονεί νοσοκόμες») ο οποίος, από τη μια πλευρά, συνεισφέρει στη διαιώνιση του κράτους πρόνοιας και, από την άλλη, έχει επιπτώσεις στις ίδιες τις γυναίκες μετανάστριες καθώς, μεταξύ άλλων, συνεισφέρει συχνά στην εκμετάλλευσή τους, την περιθωριοποίησή τους και τον αποκλεισμό∙ ο βαθμός και οι μορφές που παίρνουν αυτές οι διαδικασίες εξαρτώνται, σε μεγάλο βαθμό, από τομές του φύλου, της εθνικότητας και της τάξης, καθώς οι διακρίσεις εις βάρος του φύλου διασταυρώνονται με τις διαφορετικές μορφές του «άλλου» και τις φυλετικές διαδικασίες στη χώρα προορισμού.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το επιχείρημα ότι θα ήταν λάθος να προσεγγίσουμε τις γυναίκες μετανάστριες στην κρυμμένη οικιακή οικονομία ως παθητικά μονάχα θύματα και/ή καταδικασμένες να παραμένουν σιωπηλά στο περιθώριο. Ο ρόλος τους θα πρέπει να ειδωθεί ως ενεργών μάλλον παραγόντων που εμπλέκονται σε μια συνεχή διαδικασία ανταγωνισμού και διαπραγμάτευσης. Η εργασία τους είναι μια απάντηση στις πιεστικές ανάγκες για πρόνοια που έχουν δημιουργηθεί από δημογραφικές και άλλες κοινωνικό-οικονομικές τάσεις.
Έχοντας αυτές τις πραγματικότητες και της εργασιακές συνθήκες κατά νου, πραγματοποιήθηκαν εντατικές προσπάθειες για την υλοποίηση των μαθημάτων PreQual προκειμένου αυτά να βασιστούν σε ένα υψηλό επίπεδο επάρκειας και δεξιοτήτων, προκειμένου οι συμμετέχουσες των μαθημάτων να είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις ανάγκες της αγοράς εργασίας.